Główny Szlak Świętokrzyski 01 - Kuźniaki - Miedziana Góra Ciosowa

-

Kuźniaki - Miedziana Góra "Ciosowa". Dystans - 20 km. Suma podejść - 500m, suma zejść - 470m.

 

Na szlaku: Kuźniaki - 255m, Perzowa Góra - 395m, Siniewska Góra - 449m, Barania Góra - 426m, Kamieniołom Ciosowa - 360m.

16.08.2014.

Do Kielc dojechaliśmy ja i Leśna Dusza samochodem. Zostawiliśmy go przy dworcu PKP i przeszliśmy na dworzec PKS. W ścianie deszczu, ale na szczęście pod zadaszeniem, stał bus do Wólki Kłóckiej przez Kuźniaki. Odjeżdżał za kilka minut, w sam raz, by zrobić kilka zdjęć na początku przygody.

Ulewny deszcz nie nastrajał optymistycznie. Widmo mokrych butów już pierwszego dnia było natrętne, ale liczyliśmy na wypogodzenie.
Faktycznie, oddalając się od Kielc, obserwowaliśmy poprawę pogody, a wysiadając w Kuźniakach, stwierdziliśmy, że nie leje.

Po obejrzeniu pieca dymarkowego stojącego przy wejściu na szlak, złapał nas pierwszy deszcz, który przeczekaliśmy pod wiatą przystankową.
Tuż obok był rogal ze znakami szlaku, więc należało się przy nim uwiecznić.

 

Kilkadziesiąt metrów dalej trafiliśmy na sklep spożywczy, gdzie zdobyłem pierwszą pieczątkę na szlaku. Przydałaby się okolicznościowa, ale i ta też się nadała. Przed następnym sklepem szlak skręcał w lewo w polną drogę, gdzie za zakrętem ustawiono kamień z tablicą oznaczającą początek Głównego Szlaku Świętokrzyskiego.

Ruszyliśmy szlakiem. Łagodne podejście wśród łąk zapowiadało spokojną wędrówkę, bo i Góry Świętokrzyskie - choć najstarsze w Polsce - do wysokich nie należą. Minęliśmy też pierwsze oznaczenia na szlaku, prowadzące nas na stukilometrową wędrówkę.

Szybko weszliśmy w leśne ostępy, podchodząc zrazu łagodnie, by pod masyw Perzowej Góry zaliczyć krótkie, acz strome podejście. Sam szczyt ledwie się zaznaczał.

Tuż za szczytem Perzowej, napotkaliśmy spore głazy, między którymi znajduje się najwęższy przesmyk na szlaku. Po przejściu nim w dół, czekała nas kolejna atrakcja...

Schodząc do podstawy głazu zwieńczonego krzyżem, zobaczyliśmy iż stanowi on grotę sporych rozmiarów. Jest to grota św. Rozalii, z którą łączą się ciekawe legendy.
Grota została także zakwalifikowana przez nas jako całkiem dobra miejscówka noclegowa, szkoda, że tak blisko końca szlaku.

Przed nami jeszcze szmat drogi, więc ruszyliśmy dalej.
Przez lasy i polany, prowadzeni niezawodnymi dotąd czerwonymi znakami, zeszliśmy do skraju lasu, skąd był piękny widok na pola i dalsze pagórki. I tu skończyły się czerwone znaki. Początkowo zeszliśmy główną ścieżką do wsi, ale z braku znaków wróciliśmy do ostatnio widzianego. Rozglądamy się i bez znaków nie wiemy gdzie dalej iść. Chwila konfrontacji z mapą, ja włączam nawigację w smyrfonie, gdzie mam przygotowany ślad naszego szlaku i okazuje się, że należy ostro odwinąć w lewo i przeciąć pola na wschód przez wąską asfaltówkę, prostopadle do linii wysokiego napięcia. Dopiero pomiędzy drogą a linią przesyłową trafiamy na znajome znaki na drzewie. Ale bez wsparcia mapy i GPS-a byłoby krucho...

Mijając gospodarstwo, wchodzimy do lasu. Znaki są, ale trzeba wytężać wzrok. Po chwili dochodzimy do kolejnych łąk i idziemy prosto, bo znaku sygnalizującego skręt nie ma. Jednak po kilkudziesięciu metrach mijając spore kałuże, nie widzę znaków, które staram się wypatrywać z uwagą wytężoną po ostatnich poszukiwaniach. Wracamy do granicy lasu.
No tak! Znaki są, ale namalowane od "tamtej" strony! Wynika to pewnie z tego, że początek szlaku jest sugerowany w Gołoszycach, a my - zgodnie z naszą filozofią - bierzemy go od zachodu na wschód... Czyli po wyjściu z lasu, trzeba skręcić w lewo, nie wchodząc w otwarty teren.
Znakarz zebrał zatem ode mnie kolejnego minusa...

Mozolnie podchodzimy pod kolejne wzniesienie. Gdzieś w prześwicie straszą ciemne chmury, a wiatr sygnalizuje nadejście opadów.
Las się kończy, a leśna droga ustępuje asfaltowi. Wychodzimy na otwarte wzniesienie, gdzie widzimy zabudowania osiedla. To ulica Studzianki w Oblęgorze.
Tu właśnie zaskakuje nas rzęsisty deszczyk. Po sąsiedzku widać dom z dużym bocznym daszkiem, więc pytamy o chwilowe schronienie. Częstujemy dzieci i mamę oraz babcię czekoladą, podnosząc także i sobie poziom endorfin. Na osłodę po chwili pojawia się przepiękna tęcza, a deszczyk ustaje. Ruszamy dalej.

Czerwoną gliniasto-błotną drogą podchodzimy pod Siniewską. Las równie mokry, prowadzi nas śliską drożyną na skraj zarośli, zza których wyłania się wiata, niestety ogrodzona...
Przed nami rozległe pola z rozsypaną zabudową i oszczędne znaki naszego szlaku.  Lasy parują, a słońce skłania się już ku zachodowi. My jednak zapuszczamy się w następną połać lasu, z którego niebawem wychodzimy na drogę polną, z której znaki prowadzą nas na asfalt biegnący w dół, do zabudowań.
Tu kolejny raz zostajemy zwilżeni deszczem, więc nasze zabezpieczenia mają okazję się wykazać.

Deszcz nie ustaje. Dochodząc do Miedzianej Góry, szukamy w miarę suchego miejsca na nocleg. Najlepsza by była obszerna wiata, ale takiej instalacji nie znajdujemy. Chodzimy po okolicy poszukując miejscówki, ale mimo dodatkowych kilometrów, nie natrafiamy na skrawek daszku, który dał by się zaadoptować na sypialnie i suszarnię.
Wreszcie na wysokości dawnego kamieniołomu, trafiamy na agroturystykę, gdzie postanawiamy się jednak zatrzymać. Ten nadmiar komfortu przynajmniej zaowocuje wysuszeniem tego, co zamokło.
Po kolacji i wieczornych ablucjach, szybko zapadamy w sen w naszych Cumulusach... :)

.