Tym razem okolice Uszwi objeżdżamy na dwa konie, - Władek na ogierze Ilia zwanym też Julian i ja na klaczy Kis-Larina z klaczką Kora.
Nie zabrałem tym razem lustrzanki, a jedynie prosty kompakt, co odbiło się na jakości zdjęć. Ale cóż, - jazda konna wymusza nieco inną konfigurację sprzętową.
Piękne widokowo rozległe łąki okolic Uszwi, sprzyjają jazdom w teren. Polne drogi, lasy i spokojna okolica, są wprost wymarzonym rejonem, choć przyklejonym do cywilizacji, to zarazem dobrze od niej oddalonym.
Po drodze natknąłem się na drugowojenne miejsce mordu hitlerowskiego, co upamiętnia sfotografowana tablica. Milczący las mimo, że nic nam o tamtych wydarzeniach nie opowie, stworzy dla naszej wyobraźnie inscenizację, byśmy mogli wyobrazić sobie, jak to kilkadziesiąt lat temu piękne okolice zamieniały się w ośrodki koszmaru i tragedii...
Popołudniowe słońce ciepłymi promieniami przebija się przez zagajnik. Za brzeziną teren się otwiera, a prosta dróżka zachęca do kłusa. Jest z nami źrebak, więc nie galopujemy, ale okolica aż zachęca, by oddać wodze, przyłożyć łydki i zawisnąć w półsiadzie, harmonizując z energicznym rytmem szybkiego chodu konia. I tak właśnie pozwoliłem sobie na krótki odcinek w galopie. Fjordy nie są końmi stworzonymi do galopu, ale też nie znaczy to, że go nie lubią. Pomiędzy wysokimi wiechciami wyniosłej kostrzewy, powiewającej falami jak na stepach Akermanu, płynęliśmy w siodłach. Było może jedynie zbyt daleko, by mimo ciszy, usłyszeć głos z Litwy... Jedźmy, - nikt nie woła... :)
Wydłużające się cienie jeźdźców na długonogich wierzchowcach, niemal jak gnomon rzucający cień na tarczę zegara słonecznego, wskazały nam porę popołudniową.
Słońce już dotykało wieży kościoła, gdy po kilkugodzinnym rajdzie w terenie, stępem, by uspokoić nieco zmęczone konie, wróciliśmy do stajni...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz