GSB II etap, 18 dzień - Lubatowa - Pod Tokarnią.

-

18 dzień na GSB – Lubatowa/Iwonicz  – Pod Tokarnią - 31 km.

GSB II etap - Dzień dziesiąty - 26 czerwca 2013. 

Trasa: Lubatowa (397) – Iwonicz Zdrój (384) – Rymanów Zdrój (367) – Baza Namiotowa Wisłoczek (465) – Puławy Dolne (397) – Puławy Górne (481) – Pod Skibcami (744) – Pod Tokarnią (703).

Pobudka przed siódmą, to jak dla nas, niemal środek nocy ;-) Zbieramy się szybko i sprawnie, gospodarze też już się krzątają przed wyjazdem.
O siódmej zakładamy odzież przeciwdeszczową, bo od nocy mży i ruszamy asfaltem, żegnając się z przyjaznymi ludźmi.

Po kwadransie osiągamy pierwsze zabudowania Iwonicza, ja przy okazji oceniam obiekt pod kątem kimania w razie deszczu.

Mokry Iwonicz z rana jest jeszcze pusty i senny, ale sklepy już otwarte, a Leśna Dusza na poczcie odbiera swoje zaopatrzenie. Ja wymykam się do sklepu przy którym szlak odbija w stronę lasu i funduję sobie śniadanie, na które nie było czasu wcześniej. Koleżanka tymczasem kombinuje, jakby tu oszczędzić sobie marszu i załapać się na okazję do Puław Górnych. Jednak tubylcy nie wróża powodzenia tak śmiałym planom i po chwili razem podchodzimy na wzniesienie za Iwoniczem. Wchodzimy w las i od razu ślizgamy się na błotnistej drodze leśnej, chwilę wcześniej chroniąc się przed deszczem pod starawą wiatą. Błotnista dolina potoku i kolejne błotne podejście przez mokry i momentami gęsty las, przypominają nam, że wędrowanie ma też inne formy uroku ;-)

Odcinek pomiędzy Iwoniczem i Rymanowem Zdrój na szczęście nie jest zbyt długi i jeszcze w miarę suchą stopą wchodzimy do miasta. Tu sporo porannych dreptaczy, a ja z przyzwyczajenia rozglądam się za daszkami, wiatami i muszlami koncertowymi pod kątem schronienia na deszcz czy na noc. Po chwili jednak przyciąga mnie cukiernia, w której sympatyczne dziewczę zaspokaja mój apatyt na lody. Te o smaku toffi biorę jeszcze raz. Dostaję też na prośbę, kilka saszetek cukru, więc herbata w terenie będzie słodka  

Za Rymanowem najpierw dochodzimy do cerkwiska i kręgu rzeźb nawiązujących do lokalnej historii. Dalej ciągnie się na wzgórze łąka z wysoką i mokrą trawą, więc spodnie i buty szybko nabierają wilgoci. 

Z utęsknieniem czekam na las, licząc na nieco stabilniejszy grunt. Gdzież tam! W lesie błoto, że aż kipi! Byli tu drwale i przerobili drogę na błotny jogurt. A niech to szlag! Za znakami też trzeba wypatrywać oczy, bo jedno malowane drzewo leży, a pewnie inne znaki też się drwalom zawinęły… Zaczynam już delikatnie kląć, bo w butach mokro, a ani pogoda ani opcje noclegu nie wróżą poprawy.

Słychać już rwącą rzekę. Nad nią rozpostarła swe włości Studencka Baza Namiotowa Wisłoczek. Dopiero minęło południe, bo przecież wędrujemy wyjątkowo od rana, to i na spoczynek zdecydowanie za wcześnie. Jest tu co prawda zamykany domek, woda, kibelek, a w pobliżu piękny wodospad,
my jednak po odetchnięciu pójdziemy dalej. Kilka fotek, mała przegryzka i przekraczamy most nad wzburzoną wodą.

Za nim asfalt i nudne dreptanie przez okolicę pogrążoną w letargu. Sklepu na trasie nie ma, więc nie ma jak piwem poprawić nastroju… Drogą prawie nic nie jedzie, więc myśl o okazji z Iwonicza, teraz wydaje się nierealna. Powoli dochodzimy do końca Puław Górnych, gdzie szlak skręca pod górę w kierunku lasu. Rozglądamy się za możliwością nabrania wody, ale senna wieś wygląda jak wyludniona. Wreszcie podchodzimy do okazałego budynku przy mleczarni, który okazuje się być agroturystyką z tablicy na początku wsi. Dostajemy wodę i możemy odpocząć. Wciągam zatem batonika, popijam i jako tako reperuję morale. Jest czwarta, a kobieta z Agro mówi, że tędy przechodzą turyści z rana w stronę Komańczy, albo wieczorem stamtąd przychodzą. My zaś poinformowaliśmy, że będziemy biwakować gdzieś po drodze. Kobieta podumała, pokiwała w zamyśleniu głową, ale nic nie rzekła i zniknęła
w mrokach domostwa.

Przy szlakowskazie Leśna Dusza stwierdziła, że idzie jeszcze godzinę – do lasu i tam wiesza hamak, bo limit kilometrów na dzisiaj już ma wyczerpany.
Ja zaś optowałem, by iść nieco dalej, skoro pora wczesna, a droga do Komańczy i tak daleka, więc ile dzisiaj przejdziemy, tyle jutro będzie mniej.
Jeszcze przed niedalekim borem trzeba było wyciągnąć poncho, bo kondensacja wilgoci przybrała całkiem realne formy. Idąc w deszczu, liczyłem na wiatę lub ambonę, by nie rozbijać namiotu w niepogodzie, co niewątpliwie nie poprawiłoby mi humoru.

W lesie napotkaliśmy oznaczenia rezerwatu, więc opcja wieszania hamaka na pewien czas została odłożona. Padło że wędrujemy jeszcze godzinę
i szukamy miejsca na biwak. Nie minęła godzina, jak spotkaliśmy parę idącą od Komańczy do Puław, gdzie mieli zarezerwowany nocleg w Agro.
Humory mieli też nienajlepsze, dziewczyna stwierdziła, że ma tak mokro w butach, że woda jej się wlewa jedną stroną, a wylewa drugą i jest jej już wszystko jedno, byle dojść do Puław. Ja zaś skwapliwie dopytałem się o wiatę lub ambonę i mężczyzna zerknął na GPS-a i oznajmił, że za ponad 6 km dojdziemy do wiaty. No to pożegnaliśmy się i poszliśmy w swoje strony. Leśna Dusza przekonała się co do dystansu i po niemal 7 km marszu, stanęliśmy na wzgórzu przed dość mizerną konstrukcją. Zachwytów trudno by się dopatrzyć na naszych twarzach, no ale dystans do Komańczy nieźle skróciliśmy, mamy dach nad głową – co prawda przeciekający i względny porządek wokoło. Zainstalowaliśmy swoją infrastrukturę sypialną, przyrządziliśmy kolację – co poniektórzy korzystając z deszczówki i przyśpiewując sobie abstrakcyjną w tak pięknych okolicznościach przyrody frazę: „czerwony – autobus – przez ulicę mego miasta mknie…”, zjedliśmy co było do zjedzenia i wypiliśmy co było do wypicia.

Wokół – jakby wilgoci za dnia było mało – zaczęła opadać mgła, co już dopełniło pucharu goryczy. Wygrzebałem ostatnie suche elementy odzieży z worka wodoodpornego, założyłem i wskoczyłem do śpiwora, ciesząc się tą ostoją komfortu.

W samym środku odludzia, gdzie nie ma tak głupiego diabła żeby mu się chciało przyjść i powiedzieć „dobranoc”, gdzie ma już ani psa ani wilka któren by chciał dupą szczekać czy wyć, w miejscu do którego wrony nie dolatują, bo i po co nie mają i znacznie wcześniej zakręcają, - w hamaku i pod namiotem zasnęło dwoje wytrawnych wędrowców. I był to sen człowieka sprawiedliwego i o dziwo – spało mi się tu najsmaczniej!

>> Dzień dziewiętnasty --> Tokarnia - Komańcza >>

-